Monday, May 30, 2005

เด็กเมืองมาแล้วคับ

วันเสาร์ครอบครัวเรามีนัดกับครอบครัวเนียร์ไปทานอาหารศรีลังกากัน
ที่สุขุมวิทซอย 8 คุณพ่อขี้เกียจขับรถเลยเสนอไอเดียว่าเรานั่งแทกซี่
แล้วไปต่อ BTS กันดีก่า ถือโอกาสพาปัณณ์นั่งรถไฟฟ้าซะเลย
ชามีล่ากับบาล่าก้อเลยอยากลองพา เนียร์ขึ้นรถไฟฟ้าด้วย ผลปรากฏว่า
นายปัณณ์เราสอบผ่าน สนใจมองนั่นมองนี่ไปตลอด
มีเล่นกับคนที่นั่งข้างๆด้วย น้องเนียร์ไม่ได้ทานนมก่อนมาเลย
ร้องไห้โยเยเพราะความหิว พอถึงร้านอาหารน้องเนียร์กินนม
แล้วก้อหลับไป แต่หนุ่มน้อยของเราคึกคักตลอด พ่อกับแม่ต้อง
ผลัดกันอุ้มผลัดกันทาน ขากลับนั่งแทกซี่หนุ่มน้อยนั่ง
เงียบๆดูสติกเกอร์รถไปเรื่อยๆ จนถึงบ้านด้วยความสงบเรียบร้อย

วันรุ่งขึ้นคุณแม่ต้องไปช้อปปิ้งที่เซ็นทรัลซื้อของขวัญวันเกิดให้ชามีล่า
คุณพ่อบอกให้เอาลูกไปด้วย คุณแม่ได้ใจว่าเมื่อวานลูกเราเก่งแฮะไม่มีร้องไห้
หรืองอแงเลย จัดการจับน้องปัณณ์ใส่กระเป๋าขึ้นแทกซี่ไปห้าง
เดินอยู่ 2 ชม.ครึ่ง ปัณณ์น้อยเราก้อหลับบ้างตื่นบ้าง มีบ่นอืออาเล็กน้อย
(เข้าใจว่าคงเมื่อยเพราะอยู่ในกระเป๋าสะพายหน้าอกอยู่นาน)
แล้วก้อจวนได้เวลานมของหนู กลับบ้านปุ๊บกินนมเสร็จปัณณ์เราก้อคลาน
ไปทั่วห้องเลย (เดี๋ยวนี้น้องปัณณ์เห่อคลานกับฝึกยืนมาก ท่าคลานก้อ
เหมือนจระเข้คลานเร็วมาก คลานปุปั่กๆๆแม่จับแทบไม่ทัน)

สรุปว่าเสาร์อาทิตย์นี้ น้องปัณณ์เราได้สัมผัสความศิวิไลทั้งรถไฟฟ้าและ
เดินห้างไปด้วยความเรียบร้อย

ปล. แม่จะพยายามไม่พาหนูเข้าห้างอีกถ้าไม่จำเป็น คราวหน้าเราหนีพ่อ
ไปสวนรถไฟกันดีก่าเนอะ

Friday, May 27, 2005

พ่อผิดเอง

วันนี้คุณพ่อเกิดอยากลองอุ้มน้องปัณณ์นั่งชักโครก
พอนายปัณณ์ส่งเสียงเบ่ง คุณพ่อรีบคว้าเข้าห้องน้ำ
แก้ผ้าอ้อมได้ ก็พยายามจับนั่งบนโถ
ปรากฎว่าได้เรื่องเลย คุณปัณณ์ของเราดิ้นเละเทะเลย
อึกระจาย
สุดท้ายคุณพ่อต้องเปลี่ยนกางเกง
ส่วนนายปัณณ์เราแทบจะต้องอาบน้ำใหม่
เฮ้อ...เด็กมันยังไม่ถึงวัย

7 เดือนแล้ว

น้องปัณณ์เราอายุได้ 7 เดือนแล้วครับ
เริ่มแสดงออกถึงความเป็นตัวของตัวเองแล้ว
เริ่มจากไม่ยอมเปลี่ยนผ้าอ้อมง่ายๆแล้ว
ต้องปล้ำกันประจำ
เวลาจะเปลี่ยนทีก็ต้องคอยหาของเล่นมาล่อ
ที่สนุกสุดก็ตอนเปลี่ยนผ้าอ้อมอึ
ถ้าจับไม่ดี อึ กระจาย

ช่วงนี้นายปัณณ์ของเราเล่นด้วยไม่ยาก
แค่หาที่ให้แกฝึกเกาะยืน โดยเปลี่ยนสถานที่
ไปเรื่อยๆ ทีละ 1 ชั่วโมง ซ้ำไปซ้ำมา
โดนคุณพ่อต้องคอยกิน chocolate แก้ง่วง เป็นระยะๆ

ทีขำสุดก็คือวันนี้ตอนนมมื้อเย็น
เนื่องจากคุณพ่อกับคุณลูกเล่นกันมาทั้งวัน
พอถึงเวลาให้นม คุณพ่อก็นั่งโงกเงกให้นมลูก
ฝันบ้างตื่นบ้างให้นมลูกไปเรื่อยๆ
ส่วนคุณลูกก็พอกัน หลับบ้างดูดบ้าง
จบมื้อนมทั้งสองคนก็เลยร่วมมือร่วมใจ
พากันนอนยาวไป 1 ชั่วโมงกว่า
เฮ้อเลี้ยงลูกนี่มันง่วงหลายเด้อ

Wednesday, May 18, 2005

รูปนักปีนเขาน้อย

pann-climb

นักปีนเขาน้อย

เมือก่อนคุณพ่อน้องปัณณ์เคยหลงใหลในกีฬาปีนเขา
(rock climbing) ตอนนั้นเวลาเห็นคนเก่งๆปีน
ก็จะรู้สึ่งทึ่งในวิธีที่เขา balance ตัว

มาตอนนี้นายปัณณ์ของเราเริ่มออกอาการ
ชอบปีนป่ายขึ้นมาแล้ว (โธ่ยังคลานไม่คล่องเลย
จะปีนซะแล้ว) คุณพ่อสังเกตุว่าน้องปัณณ์เรา
มีทักษะการ balance ร่างกายในการปีนที่ดีมาก

คุณพ่อเคยทดสอบจับปัณณ์วางไว้ใน
playpen แล้วก็จับ playpen เอียงประมาณ 60-70
องศา ปรากฎว่านายปัณณ์เราปีนสบายมาก
(เร็วกว่าคลานอีก)

วันนี้คุณพ่อจับน้องปัณณ์วางบนโซฟา โดยหัน
หน้าเข้าพนักพิงของโชฟา นายปัณณ์เรา
ตะกาย 3 ทีขึ้นไปยืนเกาะอยู่บนพนักพิงเรียบร้อย
แถมยังทำท่า side step เพื่อเอื้อมมือไปจับ
กุญแจตู้ ที่อยู่ด้านข้างของโชฟาได้ โดยใช้ลีลา
แบบมืออาชีพแยกขา เอื้อมสุดมือ เลี้ยงตัว
ด้วยการจิกปลายเท้า สุดยอดเลยลูกเรา

ช่วงนี้คุณพ่อกำลังวางแผนอยู่ว่าจะ
พัฒนาทักษะการปีนน้องปัณณ์ด้วยวิธีไหนดี
(จะหาอะไรมาฝึกได้บ้าง)

Friday, May 13, 2005

น้องปัณณ์จำคุณแม่ได้แล้ว (ดีใจจัง)

น้องปัณณ์จำคุณแม่ได้แล้ว เย้ ...แม่เด็กดีใจมาก
สังเกตุจากถ้าเล่นกันอยู่แล้วคุณแม่ต้องลุกไปหยิบของหรือไปห้องอื่น
น้องปัณณ์จะมองตามบางครั้งก้อจะส่งเสียงเหมือนจะร้องไห้
(ถ้าเป็นเมื่อก่อน คุณแม่จะอยู่หรือไป น้องปัณณ์ก้อไม่สนใจ
หมกหมุ่นกับกิจกรรมของตัวเองไป)

วันก่อนคุณแม่อุ้มน้องแมกซ์ ปัณณ์ร้องงอแงเลย โน้มตัวมาหา
จะให้แม่อุ้ม คุณแม่ปลื้มมาก (หลังจากอุ้มท้องมาเก้าเดือน เลี้ยงอีกหกเดือน
ในที่สุดก้อมีวันนี้)

ส่วนคุณพ่อเริ่มตกกระป๋องเล็กน้อย (อิ ..อิ แหมไม่อยากซ้ำเติมเลย แต่อดพูดไม่ได้)
เฮ้อ ..ปลื้มใจจริง..จริ๊ง แม่ลูกรักกัน ผูกพันแน่นแฟ้น

Thursday, May 12, 2005

นัองปัณณ์ซนจริงๆ

ช่วงนี้นายปัณณ์ของเราเริ่มคลานได้แล้ว
ถ้าจับนอนคว่ำปุ๊บนายปัณณ์ของเราจะเริ่ม
สอดส่ายสายตาทันที วัตถุใดที่น่าสนใจ
ก็จะตกเป็นเป้าหมาย จากนั้นพี่แกก็จะ
กระดุ๊บกระดุ๊บไป
แต่ถ้าเหนื่อยมาก นายปัณณ์เรามี
วิธีการพักเหนื่อยก็คือ คลานเข้าไปหา
ขาหรือแขนคนที่ไกล้ที่สุด
จากนั้นก็ก้มซบหน้าดูดแขนหรือขาทันที
(วันนี้ก็พยายามจะดูดเท้าพ่อ ต้องคอยหลบตลอด)

นอกจากหมกมุ่นกับการคลานแล้ว
ก็ยังหมกมุ่นกับการพยายามปีน
(คลานแนวตั้ง) ตอนนี้ปีนโซฟาห้องคุณย่าได้
step หนึ่งแล้ว
วันนี้มีอยู่ตอนหนึ่ง คุณพ่อจับให้ปัณณ์
เกาะขอบ playpen ไว้
นายปัณณ์กะเกาะแน่นเลย พยายามปีนขึ้นมา
สักพักพอหมดแรง พี่แกก็หงายหลังพึงลงไปเลย
เสียงดับตุ๊บ คุณพ่อนึกในใจ เอาแล้วไง ร้องแหงๆ
ที่ไหนได้พี่แกพลิกตัวขึ้นมาหัวเราะร่วนเลย
คุณพ่อก็เลยจับเกาะใหม่อีก
พี่แกก็หล่นใหม่อีก หล่น หัวเราะ หล่น ไป 3 ที
คุณพ่อยอมแพ้ไปก่อน กลัวสมองลูกจะกระทบกระเทือน

วันนี้คุณพ่อรบกับนายปัณณ์ทั้งวัน
เหนื่อยพอสมควร ขนาดที่ถ้านายปัณณ์หลับ
คุณพ่อก้ต้องหลับด้วย แต่พอตอนตื่นนายปัณณ์
ของเราต้องตื่นมาปลุกคุณพ่อเกือบทุกครั้ง

Saturday, May 07, 2005

ปัณณ์และเนียร์ครับ

รูปถ่ายคู่ระหว่างปัณณ์กับเนียร์
ให้สังเกตุว่าน้องเนียร์ของเราใส่รองเท้า
และถุงเท้า
ส่วนนายปัณณ์ของเรา
คุณแม่ไม่มีตังค์ซื้อรองเท้าให้

Friday, May 06, 2005

ปัณณ์น้อยตุหรัดตุเหร่

หมู่นี้น้องปัณณ์มีเหตุให้ต้องสัญจรอยู่บ่อยๆ
เริ่มจากพ่อกับแม่พาหนูไปดูบ้านดินแถวนวมินทร์ก่อน
ต่อมาคุณปู่คุณย่าพาไปดูการทำสวนผักไร้ดินแถวมีนบุรี
(ครั้งนี้พ่อกับแม่รีบส่งหนูขึ้นรถไปเพราะคุณพ่อ
ทำงานดึกไม่ได้พัก ส่วนคุณแม่เก็บกดอยากไปช้อปปิ้ง)
จากนั้นเมื่อวานนี้ไปบ้านสวนที่คลองหกกับคุณปู่คุณย่า
แล้วไปเยี่ยมป้าปุ้ย พี่ปั้ม พี่ปื้มต่อแถวรามอินทรา
(ตอนแรกแม่กะพ่อก้อดีใจหรอกที่หนูไปแต่พอหนูหายไปทั้งวัน
เราก้อคิดถึงหนูกันใหญ่ รอเมื่อไรหนูจะกลับมาซะที)

เดือนมิย พ่อกับแม่ว่าจะพาหนูไปทะเลหละ
ส่วนจะไปที่ไหนค่อยว่ากันอีกที

Wednesday, May 04, 2005

แหบเสน่ห์

น้องปัณณ์เสียงแหบมาสามสี่วันแล้ว คุณแม่โทรไปถามคุณหมอ
คุณหมอบอกว่าถ้าไม่มีอาการอื่นร่วมเช่น ไอ น้ำมูกไหล มีไข้
ทานนมไม่ได้ ก็ยังไม่ต้องพาน้องปัณณ์ไม่หาหมอ ให้สังเกตุอาการ
ไปก่อน

ปัณณ์ยังชอบเล่นและดูเป็นปกติดี ยกเว้นเสียงจะแหบสนิท
ถึงกระนั้นก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อความช่างพูดของน้องปัณณ์
แม้แต่น้อย จ้อได้เรื่อยๆ(ภาษาของปัณณ์คืออ้อแอ้ ทำเสียงแปลกๆ
ดังบ้างค่อยบ้าง) เวลาผู้ใหญ่คุยกัน หนูจะตั้งใจฟัง
สักพักอยากมีส่วนร่วมก็จะพูดแข่งบ้าง (ลูกแม่จริงๆ)
ต่างกับน้องเนียร์โดยสิ้นเชิง น้องเนียร์เค้าจะดูสุขุมลุ่มลึก
เป็นผู้ใหญ่แต่พ่อหนุ่มเราร่าเริง ช่างพูดไว้ก่อน

ปล. ปกติคุณพ่อไม่ชอบเด็กพูดมากเพราะฟังแล้วคุณพ่อปวดหัว
ต่อนี้ไปคุณพ่อต้องปวดหัวเป็นสองเท่าแล้วหละเพราะคุณแม่กะคุณลูกจะ
แทคทีมกันจ้อ อิ อิ...^_^