Monday, August 29, 2005

บ่นถึงนายปัณณ์

ช่วงนี้คุณพ่อกลับไปทำงานมากขึ้นแล้ว
พอกลับไปทำงาน ความขี้เกียจก็เริ่มเข้ามาเยือน
เริ่มจากความอดทนในการเลี้ยงนายปัณณ์เริ่มลดลง
จากเดิมเลี้ยงจากเช้าจรดเย็นได้
ปัจจุบัน พอเริ่มเข้านาทีที่ 30 คุณพ่อก็เริ่มกระสับกระส่ายเสียแล้ว

มีวันนี้ค่อยดีขึ้นหน่อย คุณแม่กับคุณย่าไปธุระ
ปล่อยคุณพ่อไว้คนเดียว เลยได้ solo เดี่ยวครึ่งวัน
ค่อนหายขี้เกียจหน่อย

ช่วงนี้นายปัณณ์ของเราเริ่มรู้เรื่องมากขึ้นแล้ว
จนคุณพ่อเริ่มรู้สึกว่าลูกของเราฉลาดเป็นบ้าเลย
คิดดูสิจากที่ทำอะไรไม่เป็นเลย(ยกเว้นร้องให้)
มาถึงตอนนี้บอกขอของที่ถือหน่อย ก็ยื่นให้ได้ :)
(อย่าถือสาคุณพ่อเลย เป็นพ่อเป็นแม่คน ก็ต้องเห่อลูกเป็นธรรมดา)

นอกจากนี้ คุณพ่อยังสังเกตุพบว่า นายปัณณ์ของเรา
ขี้อ้อนเป็นพิเศษ ชอบมาซบตักคุณพ่อ(จริงๆแล้วมันอ้อนกับทุกคนแหล่ะ)
ถ้าคุณพ่อนอนกับพื้นนายปัณณ์เราก็จะรีบมาซบอก ปีนข้ามไปข้ามมาอย่างสนุกสนาน
เป็นช่วงเวลาที่คุณพ่อมีความสุขมากเลย

ส่วนช่วงกลางคืน ถ้าวันไหนคุณแม่ยกปัณณ์มานอนด้วย
คุณพ่อก็ต้องทำตัวลีบ เพราะนายปัณณ์ทำตัวเป็นนักเลงโต
จองที่นอนส่วนใหญ่ไปหมด เหลือที่ให้คุณพ่อพอเอนหลังลงไปได้
มีอยู่วัน พอคุณพ่อหลับไปได้สักพัก คุณลูกไม่รู้ทำอีท่าไหน
เอาหัวมานอนพาดคอคุณพ่อ คุณพ่อก็ไม่อยากกวนให้หนูตื่น
ก็เลยอดทนนอน ไม่ยอมขยับตัว สุดท้ายก็ทนไม่ได้ต้องยก(ผลัก)
หนูออกไป

นอกจากนี้ น้องปัณณ์ก็ชอบให้พ่ออุ้มมาก
โดยเฉพาะถ้าเป็นเวลาเช้า กับเวลาเย็น (เป็นเวลาที่พา
ออกไปเดินเล่น) จนคุณพ่อเริ่มสงสัยแล้ว
ว่าลูกเห็นพ่อเป็นพ่อ หรือเห็นพ่อเป็นม้ากันแน่
เพราะพออุ้มแล้ว ลูกก็จะขยับขา คล้ายๆกับอาการ
ที่คนขี้มาเขาบังคับม้ากัน (จริงๆแล้วการขี่ควาย
กับขี่ม้าก็ใช้วิธีบังคับวิธีเดียวกัน แต่คุณพ่อขอเป็นม้าดีกว่า)

คุณปู่แต่งให้

ช่วงนี้คุณปู่มีงานอดิเรกใหม่ก็คือ การตบแต่งภาพหลาน
ด้วย Photoshop ภาพนี้คือฝีมือคุณปู่ครับ

ประเมินผลงานคุณแม่ Full time หลังผ่านไป 1 เดือน

อือม์เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก
เผลอนิดเดียวผ่านไปหนึ่งเดือนแล้วเนี่ย
น้องปัณณ์เพิ่งอายุครบ 10 เดือนไปเมื่อวันที่
24 สค ที่ผ่านมา มาดูกันว่ามีอะไรเกิดขึ้นบ้างดีกว่า

เริ่มจากสัปดาห์แรกคุณแม่คุณพ่อต่างปรับตัว
ส่งมอบหน้าที่กัน คุณพ่อให้เวลาคุณแม่จัดการ
ธุระปะปัง รวมถึงปล่อยคุณแม่คิดสาระตะ
เรื่องหาอาชีพใหม่

อาทิตย์ถัดมา คุณพ่อเข้าออฟฟิคเกือบทุกวัน
ด้วยเหตุผลเข้าไปเคลียร์งานและ
ให้เวลาแม่ลูกกระชับความสัมพันธ์ให้แน่นแฟ้น
ผลคือ นายปัณณ์ติดแจ แม่อุ้มตลอด
แต่แหมคนเราก้อต้องมีการพลาดท่าเสียทีบ้าง
คือ แม่ทานข้าวแล้วลืมปิดประตูห้องทานข้าว
ส่วนพลทหารปัณณ์ที่ประจำการอยู่ในรถหัดเดิน
ไม่ได้หัดเดินแต่อย่างไร จริงแล้วหัดวิ่งซะมากกว่า
ได้วิ่งพุ่งลงบันไดสองขั้น หน้าลงไปสัมผัสความแข็ง
ของพื้น จากนั้นพลทหารปัณณ์ได้ส่งสัญญาณ
การบาดเจ็บไปทั่วบ้าน สุดท้ายแม่โดนคุณปู่
อบรมเป็นการใหญ่ ตามด้วยพ่อเด็กที่มักจะ
ขี่แพะที่เลี้ยงไว้เป็นร้อยตัวไล่ (แหมที่ตัวเอง
เผลอปล่อยลูกตกเตียง แม่ยังไม่เคยว่าเลยเนอะ)
พลทหารปัณณ์พาใบหน้าอันฟกช้ำไปทุกที่
แม่ก้อจะโดนคุณพ่อช่วยยืนยันกับทุกคนที่
พบเห็นถึงผลงานอันโดดเด่นในครั้งนี้

จากนั้นแม่ก้อเข็ดขยาดเจ้าเก้าอี้หัดเดิน
จริงๆไม่ได้คิดว่าเก้าอี้นั่นจะช่วยลูก
หัดเดิน ตำราก้อเตือนว่าไม่ควรใช้
แม่จะใช้บ้างก้อเฉพาะตอนที่แม่จะทานข้าว
หรือเตรียมอาหารให้หนู แต่หนนี้เป็นบทเรียน
ที่ดีเลย แม่เผลอเรอจริงๆ

สัปดาห์ต่อมาก้อปกติดี จนเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว
ปัณณ์มีน้ำมูก มีไข้ ทานนมก้ออาเจียน
ตอนนี้ไม่มีไข้แล้ว เหลือแต่เสลดกะน้ำมูกใสๆ
แม่กะพ่อไม่ได้พาหนูไปหาหมอ
เพียงแต่เช็ดตัวและให้ยาลดไข้เท่านั้น
ผลพลอยได้คือ น้ำหนักแม่ลดไปอีกหนึ่งกิโล

พัฒนาการช่วงนี้ของปัณณ์ก้อคือเริ่มก้าวเดิน
บ้างแล้ว ยืนปล่อยมือจากเฟอร์นิเจอร์นานขึ้น
ชอบโยกตัว ขยับมือตามจังหวะเพลง ดนตรี
เข้าใจคำสั่งง่ายๆ เช่น ขอ... ให้...
รับ- ส่งบอลเล่น แต่ยังไม่เรียกแม่ พ่อ เลย
ฟันยังไม่ขึ้น

แม่มีความสุขมากเลย ได้เฝ้าดูพัฒนาการต่างๆ
ของปัณณ์

Wednesday, August 03, 2005

เป็นคุณแม่ Full Time (ซะที)

ในที่สุดคุณแม่ก็ตัดสินใจลาออกจากงาน
มาเป็นคุณแม่ Full Time ซะที
เหตุเกิดจากปัณณ์ท้องร่วงเมื่อเดือนที่แล้ว
ถ่ายต่อเนื่องหลายวัน วันละหลายรอบ
คุณแม่กับคุณพ่อสงสารหนูมากเลย
หนูถ่ายจนไม่มีเรี่ยวแรง ก้นระบมไปหมด
พ่อกับแม่เฝ้าดูแลปัณณ์อย่างใกล้ชิด
คอยเช็ดตัวเพื่อลดไข้ พยายามป้อนยา
ป้อนอาหารให้หนูทาน ดูแลอยู่ 5-6 วัน
หนูจึงหายเป็นปกติ หมอสรุปว่าหนูท้องเสีย
เนื่องจากลำไส้อักเสบ

ตอนหนูไม่สบาย ปวดถ่ายมาก แม่ก็ทรมานไปด้วย
แม่คิดว่าอะไรก็ไม่สำคัญเท่ากับหนู ปรึกษากับคุณพ่อว่า
แม่ทำงานก็ไม่มีความสุข สู้ออกมาดูแลหนูให้เต็มที่
ดีกว่า ประกอบกับงานที่บริษัทคุณพ่อมากขึ้น
แม่ออกมา คุณพ่อจะได้เข้าที่ทำงานบ่อยขึ้น
ลงตัวพอดี

คราวนี้หละปัณณ์จะได้เห็นหน้าแม่ทุกวั๊นทุกวัน
เอ...แล้วเวลาคุณพ่อกลับมาจากที่ทำงาน
ปัณณ์จะงอนใส่พ่อเหมือนที่งอนกับแม่มัยน่ะ