Wednesday, June 29, 2005

Black Monday

แม่สังเกตุว่าเย็นวันจันทร์แม่กลับมาจากทำงาน
แม่เข้าไปหอมแก้ม หรือ เล่นกับน้องปัณณ์
ปัณณ์จะทำหน้าเฉยๆ ไม่สนใจ บางครั้งเบือนหน้าหนี
อย่างจันทร์ที่แล้ว ปัณณ์ยิ้มและเล่นกับทุกคนในบ้าน
ยกเว้นแม่ แม่น้อยใจมากขนาดว่า นอนไม่หลับ
ร้องไห้ คิดว่าทำไมหนูไม่รัก ไม่ผูกพันกับแม่เลยเหรอ
แต่พอวันอังคารทุกอย่างก้อค่อยๆดีขึ้น
จนวันเสาร์อาทิตย์ แม่มีเวลาอยู่กับหนูทั้งวัน
ปัณณ์จะติดแม่มาก แม่จะเข้าห้องน้ำก้อร้อง
เดินออกจากห้องก้อร้องหา
แม่มีความสุขมากที่อยู่กับหนู
แต่พอเช้าวันจันทร์แม่จะไปทำงาน
หนูจะร้องไห้หาแม่ คุณพ่อต้องหลอกล่อ
เบี่ยงเบนความสนใจ แล้วพอถึงตอนเย็นแม่กลับบ้าน
น้องปัณณ์ก้อจะทำไม่สนใจแม่อีก ครั้งก่อนแม่
บอกใครๆ ทุกคนบอกว่าแม่คิดมากไปเอง
พอมาจันทร์นี้ คุณพ่ออยู่ด้วย เพื่อนๆอยู่ด้วย
เลยได้เห็นว่าน้องปัณณ์งอนแม่จริงๆ
แต่คราวนี้แม่เลิกน้อยใจลูกแล้วหละ
เปลี่ยนมาเป็นความสงสารแทน สงสารที่
แม่เหมือนหลอกให้หนูรัก ทำดีกับหนู
แล้วจู่ๆแม่ก้อหายตัวไป หนูน่าจะรู้สึกว้าเหว่
มากกว่า ทำให้แม่คิดว่าการที่แม่ไปทำงานแล้วให้
หนูอยู่บ้าน (แม้จะมีคุณพ่อ คุณย่า คุณปู่ ดูแล
หนูอยู่ก้อตาม) หนูก้อยังต้องการความอบอุ่น
ความใกล้ชิดจากแม่ แม่เลยว้าวุ่นใจ
คิดว่าแม่ผิดหรือเปล่าที่เลือกที่จะทำงาน
แทนที่จะอยู่ดูแลหนู อย่างน้อยก้อจนกว่าหนู
จะเข้าเรียน (ส่วนหนึ่งเพราะคุณพ่อ
สามารถทำงานที่บ้านและดูหนูไปด้วย
แม่เลยไม่ค่อยห่วงหนูมาก)
เฮ้อ แม่ควรจะทำงัยดีน้า

0 Comments:

Post a Comment

<< Home